Με αφορμή τη συζήτηση που διεξάγεται αυτή την περίοδο σχετικά με την επικαιροποίηση του θεσμικού πλαισίου για την ακούσια νοσηλεία φαίνεται να προωθείται η υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα ως ένας μηχανισμός μείωσης των ακούσιων νοσηλειών. Φαίνεται πως στην πορεία συρρίκνωσης των όποιων ελάχιστων κοινοτικών υπηρεσιών έρχεται να προστεθεί και ο καταναγκασμός στη λήψη της θεραπείας καθιστώντας, για άλλη μια φορά, τις όποιες διακηρύξεις περί “ψυχιατρικής μεταρρύθμισης” κενό γράμμα και προσθέτοντας έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα της θεσμικής βίας της ψυχιατρικής.
Τέτοιες ιδέες μοιάζουν να επιβεβαιώνουν αυτό που κατά καιρούς έχει περιγραφεί ως πέρασμα από τα "πειθαρχικά ιδρύματα" στην "κοινωνία του ελέγχου", ως μια εν δυνάμει χρησιμοποίηση των κοινοτικών δομών όχι για χειραφέτηση, αλλά για διάχυτο έλεγχο μέσα στην κοινωνία. Από την άλλη, είναι γνωστό ότι σήμερα, τα ποσοστά των ακούσιων νοσηλειών ανέρχονται στο 60-65%, ότι η εκτέλεσή τους πραγματοποιείται από την αστυνομία, ότι η υπάρχουσα νομοθεσία δεν τηρείται, ότι τα δικαιώματα δε διασφαλίζονται κι ότι, όπως έχει δείξει η εμπειρία, τίποτα από αυτά δεν θ΄ αλλάξει, όσες βελτιώσεις κι αν γίνουν στα διαδικαστικά και σε νομοθετικό επίπεδο, αν δεν αλλάξει η κυρίαρχη ψυχιατρική κουλτούρα και πρακτική.
Τέτοιες ιδέες μοιάζουν να επιβεβαιώνουν αυτό που κατά καιρούς έχει περιγραφεί ως πέρασμα από τα "πειθαρχικά ιδρύματα" στην "κοινωνία του ελέγχου", ως μια εν δυνάμει χρησιμοποίηση των κοινοτικών δομών όχι για χειραφέτηση, αλλά για διάχυτο έλεγχο μέσα στην κοινωνία. Από την άλλη, είναι γνωστό ότι σήμερα, τα ποσοστά των ακούσιων νοσηλειών ανέρχονται στο 60-65%, ότι η εκτέλεσή τους πραγματοποιείται από την αστυνομία, ότι η υπάρχουσα νομοθεσία δεν τηρείται, ότι τα δικαιώματα δε διασφαλίζονται κι ότι, όπως έχει δείξει η εμπειρία, τίποτα από αυτά δεν θ΄ αλλάξει, όσες βελτιώσεις κι αν γίνουν στα διαδικαστικά και σε νομοθετικό επίπεδο, αν δεν αλλάξει η κυρίαρχη ψυχιατρική κουλτούρα και πρακτική.


