Δήμητρα Γαλάνη • Άγιος Φεβρουάριος • Ηρώδειο 1999

                  Καλό Μήνα...

Πόλυ Πάνου (1940-2013)

  Γεννήθηκε Σαν Σήμερα 28.10.1940 - Πόλυ Πάνου

Σπύρος Ζαγοραίος (1928-2014)

 Έφυγε Σαν Σήμερα Το 2014

Οι Μαθητές / τριες Έχουν Δίκιο !!!

 Για Τους Διωκόμενους Μαθητές.... Για Την Αγωνιζόμενη Νεολαία....

Σαν Σήμερα Γεννήθηκε Το 1949, Ο Νικόλας Άσιμος

Σαν Σήμερα Γεννήθηκε Το 1949, Ο Νικόλας Άσιμος

Κ. Γώγου - "Εμένα οι Φίλοι μου"

Σήμερα η Διεθνής Μέρα Φιλίας

Τσε - Μάνος Λοϊζος

Σαν σήμερα το 1953 αρχίζει η Κουβανέζικη Επανάσταση...

ΤΡΥΠΕΣ - Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι

Τα Κεφάλια Μας Μέσα ;;;;;  

Γέλα... πουλί μου... Γέλα...

    Σε αυτούς τους απροσπέραστους δρόμους, σε αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα, το γέλιο μας αλλά προπάντων το γέλιο των παιδιών μας, των παιδιών όλου του κόσμου, είναι το φως και το κρασί μας για την ανάταση της.... ουτοπίας μας....

Ο Manu Chao Σε Συνθήκες Εγκλεισμού Ονειρεύτηκε Άλλον Κόσμο

«Ονειρεύτηκα άλλον κόσμο» είναι ο τίτλος ενός νέου τραγουδιού που μας χαρίζει ο Manu Chao, στο οποίο περιγράφει όλα αυτά που ονειρεύτηκε την περίοδο αυτή του κατ`οίκον περιορισμού, μια συνθήκη δύσκολη για τους ανθρώπους όλου του κόσμου.

,

Μια Ξεχωριστή Παράσταση Καλλιτεχνών Με Αναπηρία

Μια ξεχωριστή παράσταση παρουσιάζει η Κίνηση Καλλιτεχνών με Αναπηρία την Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2016 στις 8:30μμ στο Δημοτικό Αμφιθέατρο Δήμου Κορυδαλλού "Θανάσης Βέγγος". Πρόκειται για μια παράσταση που διεκδικεί την άρση του θεσμικού ρατσιστικού όρου της "αρτιμέλειας" του Προεδρικού Διατάγματος 370 που απαγορεύει την πρόσβαση των ανάπηρων καλλιτεχνών στην εισαγωγή στις Ανώτερες Σχολές Δραματικής Τέχνης και Χορού.

Μέσα από τη θεατρική δράση οι συντελεστές του μοναδικού επαγγελματικού θεάτρου στην Ελλάδα που αποτελείται από ηθοποιούς με αναπηρία στην κύρια σύνθεσή του, του Θεάτρου Ατόμων με Αναπηρία (ΘΕ.ΑΜ.Α.) που συμμετέχει στην Κίνηση Καλλιτεχνών με Αναπηρία, παρουσιάζουν το αρχαιότερο σωζόμενο δράμα (472 π.Χ.) του Αισχύλου «Πέρσες», σε σκηνοθεσία Βασίλη Οικονόμου.
Κορυφαία Χορού η ερμηνεύτρια της λαϊκής προφορικής παράδοσης Γιώτα Βέη.

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΤΙΚΗ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ

Φέλιξ Γκουατταρί, Από τη Λέρο στη Λα Μπορντ, μετάφραση Ελισάβετ Κούκη, πρόλογος Κατερίνα Μάτσα, εκδόσεις Κουκκίδα 1015

Πρόκειται για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον αλλά και επίκαιρο βιβλίο στην πολύ ωραία έκδοση ''κουκκίδα'' και την έξοχη μετάφραση της Ελισάβετ Κούκη. Αφορά την Ψυχιατρική, στη βάρβαρη εκδοχή της (Λέρος), όσο και στην χειραφετητική εκδοχή της (Λα Μπορντ). Περιλαμβάνει το ''ημερολόγιο της Λέρου'', που γράφτηκε το 1989, μετά το ταξίδι του Γκουατταρί στο Ψυχιατρείο της Λέρου και μετά στο Δαφνί καθώς και ένα δεύτερο κείμενό του ''Από τη Λέρο στη Λα Μπορντ'' που γράφτηκε στα τέλη της δεκαετίας '80, επ’ ευκαιρία μιας διάλεξής του στη Βραζιλία και αναφέρεται στην πολιτική και κλινική πρακτική της πρότυπης ψυχιατρικής κλινικής Λα Μπορντ, όπου ο ίδιος εργαζόταν μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ο Γκουατταρί ήταν μια σπουδαία μορφή, φιλόσοφος, ψυχαναλυτής, κλινικός θεραπευτής στη Λα Μπορντ, στρατευμένος στο κίνημα. Συνδύαζε την συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες με το θεραπευτικό έργο. Μυήθηκε στην Ψυχιατρική από τον σπουδαίο ψυχίατρο Ζαν Ουρύ, ο οποίος μαζί με τον Φρανσουά Κοσκεγιές είναι ο πατέρας της θεσμικής ψυχοθεραπείας και της Λα Μπορντ. Ο Τοσκεγιές ήταν Καταλάνος τροτσκιστής, πολέμησε στον ισπανικό εμφύλιο με το POUM, διέφυγε απ’ τους φασίστες του Φράνκο, πέρασε στη Γαλλία και κατέφυγε στην κλινική Σαιντ Αλμπάν. Εκεί, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, κατάφερε όχι μόνο να μην πεθάνουν οι τρόφιμοι από την πείνα, όπως συνέβη στα άλλα ψυχιατρεία της Γαλλίας, αλλά να γίνει το Σαιντ Αλμπάν καταφύγιο κυνηγημένων καλλιτεχνών και άλλων αντιφασιστών. Οι τρόφιμοι, εργαζόμενοι σε αυτό το ψυχιατρείο και αντιφασίστες ζούσαν μαζί, καλλιεργούσαν τον κήπο, αντάλλασσαν με τους χωρικούς της περιοχής πίνακες, που ζωγράφιζαν οι ίδιοι, με τρόφιμα και κατάφεραν όχι μόνο να επιβιώσουν αλλά να δημιουργήσουν τις βάσεις μιας άλλης ψυχιατρικής, ανοιχτής στην κοινωνία και τον πολιτισμό.

Ο Γκουατταρί, στραμμένος σε όλη τη ζωή του, σε τροτσκιστικές, οικολογικές και άλλες οργανώσεις πίστευε ότι η Ψυχιατρική πρέπει να αρθρώνεται στο σύνολό της και χειροπιαστά με αυτά που συμβαίνουν στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο. Ελεγε χαρακτηριστικά : ''υπάρχει κάτι που θα ΄πρεπε να προσδιορίζει την ομάδα των στρατευμένων στο χώρο της ψυχιατρικής: να είναι στρατευμένοι στους κοινωνικούς αγώνες, αλλά συγχρόνως και αρκετά τρελοί ώστε να μπορούν να συνυπάρχουν με τρελούς. Διότι υπάρχουν άνθρωποι πολύ καλοί σε πολιτικό επίπεδο, αλλά ανίκανοι να συμμετέχουν σε μια τέτοια ομάδα''. Η δυνατότητα συνύπαρξης με τους τρελούς προϋποθέτει το σπάσιμο του παραδοσιακού συμβολαίου υποταγής σε αυτό που αποκαλείται ''κανονικότητα''. Ο Ζαν Ουρύ, μάλιστα, χρησιμοποίησε τον όρο ''νορμοπαθής'' κατά το ''ψυχοπαθής''.

Κατά τον Γκουατταρί, η ψύχωση αποτελεί μια άλλη σχέση με τον κόσμο. Ο ψυχωτικός, αποξενωμένος από τον εαυτό του και τους άλλους, πρέπει να επανοικειοποιηθεί την ύπαρξή του μέσα από μικρές αλλαγές στην καθημερινή του ζωή, που πραγματοποιούνται δια μέσου της Θεσμικής Ψυχοθεραπείας και της Συλλογικότητας, ως θεμέλιο της θεσμικής ζωής στη Λα Μπορντ. Στόχος της ψυχοθεραπείας είναι η ανάδειξη της διαφορετικότητας, της μοναδικότητας καθενός, της νέας υποκειμενικότητας, μέσα από την διαρκή επανεπινόηση της ψυχιατρικής, επανεπινόηση της θεραπείας μέσα από τη δημιουργία. Μια πραγματική διαρκή επανάσταση. Ο ρόλος της καλλιτεχνικής δημιουργίας είναι καταλυτικός. Η ψυχιατρική πρέπει να ενθαρρύνει τη δημιουργία. Στη Λα Μπορντ λειτουργούσαν σε σταθερή βάση γύρω στα 40 ατελιέ. ''Η θεραπεία δεν είναι έργο τέχνης, πρέπει ωστόσο να εξελίσσεται σε μια δημιουργικότητα τέτοιας φύσης'', έλεγε ο Γκουατταρί.

Στο βιβλίο γίνεται λόγος για τη Λέρο. Γιατί, όμως, η Λέρος; Η Λέρος ήταν ένα σύμβολο. Συμβόλιζε την απόλυτη φρίκη, μια ψυχιατρική ολοκληρωτική, απάνθρωπη, βάρβαρη, που χάνει τον άνθρωπο πίσω από τα συμπτώματα της αρρώστιας, που τον βλέπει σαν ''πράγμα'' που πρέπει να αντιμετωπίζεται με μεθόδους καταστολής, που δεν βλέπει ανθρώπινες σχέσεις αλλά διαγνωστικές κατηγορίες.

Η Λέρος, το ''αριστούργημα της ελληνικής ψυχιατρικής'' ήταν ένα πεδίο στο οποίο έπρεπε να δοκιμαστεί η ελληνική ψυχιατρική, η οποία την δημιούργησε. Αλλάζοντας τα πράγματα στη Λέρο θα μπορούσε να αλλάξει και η ίδια τον τρόπο λειτουργίας της. Η Λέρος επιλέχτηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σαν τόπος αποασυλοποίησης, εξανθρωπισμού, κατάρριψης του μύθου του ''ανίατου'' της τρέλας. Οταν ξέσπασε στην δεκαετία του ‘80 το λεγόμενο ''σκάνδαλο της Λέρου'', έγινε δηλαδή, πρωτοσέλιδο σε μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες η εικόνα των γυμνών, εγκαταλελειμμένων στη μοίρα τους τροφίμων της, που ζούσαν σαν ζώα, χωρίς δικαιώματα, τότε δόθηκε μια γενναία χρηματοδότηση για την υλοποίηση προγραμμάτων αποασυλοποίησης με ευρωπαϊκή και ελληνική συμμετοχή. Το θέμα έσπασε τα στενά ελληνικά σύνορα και βγήκε στην Ευρώπη μέσα από τις κινητοποιήσεις μιαq μειοψηφίας γιατρών και άλλων λειτουργών της υγείας, που εργάζονταν στη Λέρο, καθώς και μικρών ριζοσπαστικών ομάδων σε μεγάλα ψυχιατρεία. Η επίσημη Ψυχιατρική ενδιαφερόταν μονάχα για την αποσυμφόρηση των μεγάλων ψυχιατρείων από το ''στάσιμο χρόνιο υλικό'', από τους τρόφιμους χωρίς επισκεπτήριο, από τους αποκαλούμενους ''αζήτητους''. Στο νησί της Λέρου, στις ιταλικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, όπου το μετεμφυλιοπολεμικό κράτος της Δεξιάς είχε εξορίσει πολιτικούς κρατούμενους, είχε στείλει στα ''Ιδρύματα της Φρειδερίκης'' τα παιδιά των αριστερών που χάθηκαν στον εμφύλιο, έστειλε τώρα τους πλεονάζοντες ''τρελούς''. Από το 1958, που λειτούργησε η λεγόμενη ''αποικία ψυχοπαθών Λέρου'', μέχρι το 1981, που σταμάτησαν οι διακομιδές από το Δαφνί, το Ψυχιατρείο Θεσσαλονίκης και Χανίων, μεταφέρθηκαν περί τις 4.500 ασθενείς. Το 1981 το Κρατικό Θεραπευτήριο Λέρου είχε 2.750 ασθενείς! Ο μετασχηματισμός αυτού του ''θεσμού της βίας'', όπως ονόμαζε τα ολοκληρωτικά ψυχιατρικά ιδρύματα ο πατέρας της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης, ο Ιταλός ψυχίατρος Φράνκο Μπαζάλια, ήταν το μεγάλο στοίχημα για την Ψυχιατρική στην Ελλάδα και την Ευρώπη, η μεγάλη πρόκληση. Δημιουργήθηκαν τότε ομάδες από Ιταλούς, Ολλανδούς, Γερμανούς και κάποιους φωτισμένους Ελληνες που στρατεύτηκαν στη Λέρο και κατάφεραν σημαντικές αλλαγές, όχι μόνο να ''ντύσουν'' τους τρελούς, όχι μόνο να εξανθρωπίσουν τους όρους ζωής τους αλλά και να δημιουργήσουν εξωνοσοκομειακές δομές, διαμερίσματα μέσα στην κοινότητα και να τους εγκαταστήσουν και να εκπαιδεύσουν το φυλακτικό προσωπικό ώστε να λειτουργήσει θεραπευτικά. Στα πλαίσια μιας τέτοιας πανευρωπαϊκής προσπάθειας οργανώθηκε και το ταξίδι του Γκουατταρί μαζί με μια αντιπροσωπεία γνωστών ''μεταρρυθμιστών'' της Ψυχιατρικής, στη Λέρο το 1989. Ο ίδιος ήταν αντίθετος στο να ''κλείσει η Λέρος'', όπως απαιτούσε μια μεγάλη μερίδα της επίσημης, της κατεστημένης Ψυχιατρικής. Στο ''ημερολόγιο της Λέρου'' περιγράφει το ταξίδι και όλα όσα είδε στη Λέρο. Η εικόνα που δίνει είναι συγκλονιστική: ''χέρια που απλώνονται, χαμόγελα που ζωγραφίζονται, καμιά φορά μέχρι ξεσπάσματα παιδιάστικης χαράς μας προσγειώνουν σε μια πραγματικότητα από την οποία, δειλοί, πολύ θα θέλαμε να στρέψουμε το βλέμμα: βεβαίως και είναι ανθρώπινα πλάσματα, βεβαίως και δεν είναι αγρίμια! Και παραδόξως η συγκίνηση γίνεται αβάσταχτη τη στιγμή που, σε ένα κρεβάτι, στο μισοσκόταδο, στο λαιμό ενός σώματος κουβαριασμένου κάτω από μια κουβέρτα, διακρίνουμε να κουρνιάζει μια γάτα, λες και αυτή ξέρει καλύτερα απ’ τον καθένα την αλήθεια της ανθρώπινης ζεστασιάς'' (σελ. 49).

Μετά τη Λέρο επισκέπτεται το Δαφνί, το μεγαλύτερο ψυχιατρείο της χώρας, που εκτιμά ότι δεν είναι καλύτερο από τη Λέρο, μολονότι βρίσκεται τόσο κοντά στην Αθήνα. Περιγράφει μάλιστα με τα μελανότερα χρώματα το περίπτερο 11, που επισκέφτηκε μετά από προτροπή μιας ομάδας Ιταλών που έδιναν τη μάχη της αποασυλοποίησης σε ένα ψυχιατρικό περίπτερο στο Δαφνί: «Tο περίπτερο 11, η απόλυτη φρίκη. Στοιβαγμένοι 95 ''άνδρες'' ουρλιάζουν, κάποιοι ολότελα γυμνοί, άλλοι δεμένοι. Φεύγουμε από κει εντελώς αηδιασμένοι». Στη συνέχεια περιγράφει μια ''όαση'' όπως λέει μέσα στο Δαφνί, μια κλινική πρότυπο, το 18 άνω και τη συζήτηση με την Κ. Μάτσα για τη Λέρο, που η αλλαγή της αφορά το σύνολο της ελληνικής ψυχιατρικής.

Αυτό που γίνεται είναι ότι η περίφημη ψυχιατρική μεταρρύθμιση ήταν ένα εγχείρημα που έμεινε στον αέρα, γιατί δεν υπήρχε κοινωνικό και πολιτικό κίνημα αμφισβήτησης του ψυχιατρικού θεσμού, δεν έγινε καμιά αλλαγή του ''επιστημονικού παραδείγματος'', δεν αναπτύχθηκε καμιά κουλτούρα ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Υπήρξαν βέβαια, μειοψηφικά ριζοσπαστικά εγχειρήματα στον ψυχιατρικό χώρο, που η επιστημονική κοινότητα της κατεστημένης ψυχιατρικής φρόντιζε να απομονώνει και να περιθωριοποιεί.

Τί είναι σήμερα το Κρατικό Θεραπευτήριο Λέρου; Κάποια ερείπια κτιρίων στα οποία ο Δήμαρχος και οι υποστηρικτές του θέλουν να εγκαταστήσουν τους πρόσφυγες που φτάνουν στο νησί, για να συνεχίσει η Λέρος να είναι τόπος εξορίας για τους απόκληρους του κόσμου τούτου. Πάνω στα ερείπια του ψυχιατρείου της Λέρου είναι σωριασμένα τα ερείπια του οράματος της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης. Ακόμα και στις νέες δομές που δημιουργήθηκαν η οπισθοδρόμηση είναι σήμερα φανερή, τα σημάδια της χρονιότητας και της νεο-ασυλοποίησης κάνουν εμφανή την παρουσία τους. Η Κινητή Μονάδα για όλα τα Δωδεκάνησα σταμάτησε να λειτουργεί, τα τμήματα οξέων έκλεισαν.

Αλλά και στο Δαφνί, παρ’ ότι μείωσε τις κλίνες του, δημιούργησε δεκάδες ξενώνες και οικοτροφεία για τη μετεγκατάσταση των ασθενών στην κοινότητα, η κυρίαρχη κουλτούρα παραμένει: αυτή του εγκλεισμού, του στιγματισμού, της απομόνωσης και του αποκλεισμού του πάσχοντος, του αποκλίνοντος, ''επικίνδυνου'' για την κυρίαρχη ψυχιατρική, που προτείνει δημιουργία ''Δικαστικών Ψυχιατρείων''. Καθηλωμένοι στο 7ο ψυχιατρικό τμήμα στο Δαφνί πέθαναν, στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2015, από αναθυμιάσεις τρεις ασθενείς μετά από πυρκαγιά, ενώ ένας τέταρτος κατέληξε ύστερα από μερικές ημέρες. Η πόρτα ήταν κλειδωμένη και η νοσηλεύτρια της βάρδιας μόνη της.

Mέσα στην κρίση που μαστίζει σήμερα την κοινωνία οργανώνονται οι αντιστάσεις ενάντια σε κάθε μορφή βαρβαρότητας. Ενάντια σε αυτό το έγκλημα της Ιδρυματικής Ψυχιατρικής πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη πορεία στο Χαϊδάρι όπου βρίσκονται και τα δύο μεγάλα ψυχιατρεία, το Δαφνί και το Δρομοκαΐτειο, με χίλια περίπου άτομα από συλλογικότητες, λαϊκές συνελεύσεις, αυτόνομα κινήματα καθώς και την ''πρωτοβουλία για ένα πολύμορφο κίνημα για την Ψυχική Υγεία''. Το τελευταίο οργάνωσε και μια σπουδαία εκδήλωση για τον ίδιο λόγο, μέσα στο Δαφνί, με συζήτηση και θεατρική παράσταση το έργο της Άννα Ζέγκερς ''Η εκδρομή των κοριτσιών που χάθηκαν'' με την ακτιβίστρια ηθοποιό και σκηνοθέτη Ιωάννα Μπιλίρη.

Μένουν πολλά να γίνουν σε αυτόν τον αγώνα που αφορά όλους. Το βιβλίο του Γκουατταρί συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξη του σχετικού προβληματισμού και διαλόγου. Γιατί ''η ελευθερία είναι θεραπευτική''.

Κατερίνα Μάτσα

ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ "Tα Δυο Σου Χέρια Πήρανε"

Ρεμπέτης, από τους ακρογωνιαίους λίθους της λαϊκής μουσικής. Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1905 στον συνοικισμό Σκαλί της Άνω Χώρας της Σύρου από οικογένεια καθολικών και ήταν ο πρώτος από τα έξι παιδιά του Δομένικου και της Ελπίδας Βαμβακάρη. Η οικογένειά του ήταν φτωχή, έφερε όμως το «μικρόβιο» της μουσικής. Ο πατέρας του έπαιζε γκάιντα και ο παππούς του έγραφε τραγούδια.

SIMON AND GARFUNKEL "Sound Of Silence"

Οι ομηρικοί καυγάδες του Πολ Σάιμον και του Αρτ Γκαρφάνκελ. Ο Αρτ έχει κυριολεκτικά περπατήσει όλη την Αμερική και πρότεινε να ηχογραφούν, παρουσία ψυχιάτρου 14/11/2014 Κατηγορίες: Featured, ΡΟΚ ΙΣΤΟΡΙΕΣ Ετικέτες: Αρτ Γκαρφάνκελ, καυγάδες, μουσική, ντουέτο, Πολ Σάιμον, συναυλία, σχολείο, τραγούδια Το εξώφυλλο του δίσκου "Sound of Silance" (1966) Ένοχοι και Αθώοι Πόσο εύκολο είναι να συνεννοηθούν ένας μαθηματικός και ένας νομικός; Όσες φορές το κατάφεραν μπήκε στη μέση η μουσική και το αποτέλεσμα ήταν μαγικό. Δημιούργησαν σπουδαία κλασσικά τραγούδια όπως το «The Sound of Silence», το «Bridge Over Troubled Water» και το «Mrs Robinson», που έγινε γνωστό από την ταινία «Ο Πρωτάρης». 

ΤΡΥΠΕΣ "Γιορτή"

Το συγκρότημα ξεκίνησε το 1983 με τον Γιώργο Καρρά και τον Γιάννη Αγγελάκα να γράφουν μουσική με ελληνικό στίχο και επιρροές από punk και εναλλακτικό ροκ. Ο Αγγελάκας εκτός από στιχουργός ήταν και τραγουδιστής του συγκροτήματος ενώ ο Καρράς ανέλαβε το μπάσο. Στις πρώτες τους ζωντανές εμφανίσεις κιθαρίστας ήταν ο Μιχάλης Κανατίδης και ντράμερ ο Κώστας Φλωροσκούφης. Το 1984, τον Κανατίδη αντικατέστησε σταδιακά ο Μπάμπης Παπαδόπουλος.Το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο στούντιο Αγροτικόν με μηχανικό ήχου τον Νίκο Παπάζογλου. Κυκλοφόρησε το 1985 από τη νεοσύστατη Ano Kato Records και το κομμάτι Ταξιδιάρα Ψυχή έγινε επιτυχία στους θαυμαστές του ελληνικού ροκ. Το 1987 αφού διαταράχθηκαν οι σχέσεις με τη δισκογραφική τους εταιρία ηχογραφούν το δεύτερο τους άλμπουμ Πάρτυ στο 13ο Όροφο με δανεικά λεφτά από τον φίλο τους Σπύρο Βεδουρά. Κατά την περίοδο των ηχογραφήσεων ο Φλωροσκούφης έφυγε από το συγκρότημα και αντικαταστάθηκε από τον Γιώργο Τόλιο. Τότε έγινε η συνάντηση με τον Γιάννη Πετρίδη και το συμβόλαιο με την εταιρία Virgin. Λίγο μετά ο Φλωροσκούφης έφυγε από το συγκρότημα και αντικαταστάθηκε από τον Γιώργο Τόλιο.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ "Aλίμονο"

Σπουδαία φωνή του ελληνικού πενταγράμμου, με σημαντική διαδρομή στο χώρο του λαϊκού τραγουδιού.

Ο Δημήτρης Μητροπάνος γεννήθηκε στην Αγία Mονή, μια συνοικία έξω από τα Τρίκαλα -από την οποία καταγόταν η μητέρα του- στις 2 Απριλίου του 1948. Μετά την τρίτη γυμνασίου, το 1964, κατεβαίνει στην Αθήνα να ζήσει με τον θείο του στην οδό Aχαρνών. Προτού τελειώσει το γυμνάσιο άρχισε να δουλεύει σαν τραγουδιστής.

CAT STEVENS "My Lady D Arbanville"

Ο συνθέτης και τραγουδιστής Κατ Στίβενς (Cat Stevens), λιγότερο γνωστός ως Στέφανος - Δημήτρης Γεωργίου, γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου του 1948 στο Λονδίνο. Ο πατέρας του ήταν ελληνοκύπριος και η μητέρα του σουηδέζα.

Στη μουσική διακρίθηκε από τα εφηβικά του, ακόμα, χρόνια. Το 1965 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη βρετανική μουσική σκηνή με το ψευδώνυμο Στιβ Άνταμς. Σύντομα, όμως, υιοθέτησε το όνομα Κατ Στίβενς, με το οποίο κυκλοφόρησε πολλά τραγούδια του και σε ηλικία μόλις 18 ετών έκανε την πρώτη του επιτυχία με το I Love My Dog.

Η καριέρα του έφτασε στο απόγειό της κατά τη δεκαετία του 1970. Οκτώ διαδοχικοί δίσκοι του έγιναν χρυσοί, ενώ πολλά τραγούδια του κυριάρχησαν στον βρετανικό και τον αμερικάνικο πίνακα επιτυχιών. Ξεχωρίζουν τα άλμπουμ του Tea for the Tillerman (1970),Catch Bull at Four (1972) και Buddha and the Chocolate Box (1974), ενώ στα πιο δημοφιλή τραγούδια του περιλαμβάνονται τα: Wild World (1970), Moonshadow (1971) και Oh Very Young (1974).

ΤΟΛΗΣ ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΟΣ "Γλυκά Πονούσε Το Μαχαίρι"

Ο Τόλης Βοσκόπουλος είναι ηθοποιός και τραγουδιστής. Γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου το 1940) στον Πειραιά (Κοκκινιά). Είναι το δωδέκατο παιδί της οικογένειας (έχει άλλες 11 αδερφές).

Βιογραφία

Θεωρείται απο τους σημαντικότερους τραγουδιστές της γενιάς του. Όταν πρωτοξεκίνησε στο τραγούδι λόγω του στησίματος του στο πάλκο, στο τρόπο ερμηνείας κι στο τρόπο ντυσίματος οι φανατικοί θαυμαστές του τον αποκαλούσαν "πρίγκιπα" ή "άρχοντα της πίστας".

Όπως είχε δηλώσει κάποτε σε συνέντευξη "Ξεκινώντας το τραγούδι, "πήρα" μαζί μου τον ηθοποιό Βοσκόπουλο" ενώ επίσης ήταν ο πρώτος τραγουδιστής που ερμήνευε όρθιος τα τραγούδια του εν αντιθέσει με την εποχή του που συνηθιζόταν ο καλλιτέχνης να ναι καθιστός. Κατά περιόδους έχει γράψει τραγούδια τόσο σε στίχο όσο και μουσική που έχει συμπεριλάβει σε προσωπικούς του δίσκους ή τα έχουν ερμηνεύσει άλλοι καλλιτέχνες

BOB MARLEY "Redemption Song"

Bob Marley

Τραγουδοποιός από την Ιαμαϊκή (Jamaica), που διεθνοποίησε τη μουσική ρέγκε και την κουλτούρα των Ρασταφάρι.

Ο Μπομπ Μάρλεϊ (Bob Marley) γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1945 στο χωριό Νάιν Μάιλς ως Ρόμπερτ Νέστα Μάρλεϊ. Ήταν γιος του πενηντάχρονου άγγλου λευκού στρατιωτικού Νόρβαλ Σινκλέρ Μάρλεϊ και της δεκαοκτάχρονης Σιντέλα Μπούκερ, μιας ντόπιας μαύρης. Ο πατέρας του ζούσε στο Λίβερπουλ, αλλά βοηθούσε οικονομικά τον μικρό του γιο και τη μητέρα του, μέχρι τον θάνατό του το 1955. 

ΤΑΝΙΑ ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ "Mοίρες"

Τάνια Τσανακλίδου

Σε ηλικία 8 ετών ακούει για μια θεατρική σκηνή που λειτουργεί στην πόλη και από παιδική περιέργεια διεκδικεί ένα ρόλο στο παιδικό θέατρο της Μαίρης Σοΐδου (1962), ενώ την επόμενη χρονιά έπαιξε στο "Απόψε αυτοσχεδιάζουμε" του θιάσου Μυράτ - Ζουμπουλάκη. Έχοντας αποφασίσει από πολύ μικρή τι θέλει να σπουδάσει, γράφεται στη δραματική σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, ταυτόχρονα σπουδάζει αρχαιολογία ενώ ασχολείται και με το χορό. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της συμμετείχε σε πολλές παραστάσεις, κυρίως αρχαίου δράματος του Κ.Θ.Β.Ε.