Tα Μνημόνια Σκοτώνουν Την Yγεία / του Ηρ. Γκότση

Τα μνημόνια σκοτώνουν την ψυχική Υγεία και τους ασθενείς. Αυτό φάνηκε και με τη φωτιά που ξέσπασε στο νοσοκομείο και τους δύο νεκρούς ασθενείς. Πιο σαφές δεν μπορεί να γίνει. 

Η έλλειψη προσωπικού και η υποχρηματοδότηση στην ψυχική Υγεία φέρνει θύματα, θύματα της κρίσης και των μνημονίων.

Δυστυχώς είναι αναμενόμενο κι όσο συνεχίζεται η υποχρηματοδότηση και η έλλειψη προσωπικού θα αντιμετωπίζουμε τέτοια περιστατικά όλο και πιο συχνά. 

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Χρειάζεται ένα μέτωπο που θα υπερασπιστεί τις κατακτήσεις των εργαζομένων στην ψυχική Υγεία και αγώνας για την αύξηση της χρηματοδότησης και την πλήρη καλυψη των αναγκών του δημοσίου συστήματος ψυχικής υγείας, το οποίο αυτή τη στιγμή βρίσκεται υπό κατάρρευση. Αυτό είναι υπόθεση όχι μόνο των εργαζομένων στην ψυχική Υγεία αλλά όλης της κοινωνίας. Από τη δική μας πλευρά σαν Αριστερή Ριζοσπαστική Συσπείρωση στο ΨΝΑ - Δαφνί, θα βάλουμε θέμα για γενική συνέλευση και έναρξη κινητοποιήσεων άμεσα, από την άλλη βδομάδα.

Ηρακλής Γκότσης

αντιπρόεδρος σωματείου εργαζομένων 

ΨΝΑ - Δαφνί

Πόλυ Πάνου 1940 – 2013

Ελληνίδα τραγουδίστρια, μία από τις σημαντικότερες φωνές του λαϊκού τραγουδιού.

Η Πολυτίμη Κολιοπάνου, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 28 Οκτωβρίου 1940, αλλά μεγάλωσε στην Πάτρα. «Νονός» του καλλιτεχνικού της ονόματος ήταν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο άνθρωπος που την ανακάλυψε στην Πάτρα και έμελλε να της αλλάξει τη ζωή.

Η σχέση της με το λαϊκό τραγούδι ξεκινά από τα μικράτα της. Μαθήτρια του δημοτικού ακόμη, κάνει σκασιαρχείο από το σχολείο και πηγαίνει στα Ψηλαλώνια της Πάτρας, για να ακούσει τα καινούργια τραγούδια της εποχής. Δεκάχρονη παιδούλα εντυπωσιάζει με τις φωνητικές της ικανότητες, όταν στο μαγαζί όπου εμφανιζόταν ο Σταύρος Τζουανάκος, ανεβαίνει στο πάλκο και τραγουδά τη Συλβάνα του Μανώλη Χιώτη. 

Ενίσχυση Των Κρατικών Δομών Ψυχικής Υγείας Ζητά Το Σωματείο Εργαζομένων Στον «Ευαγγελισμό»

Ανάπτυξη κρατικών δομών ψυχικής υγείας και άμεση ενίσχυση των ψυχιατρικών νοσοκομείων με μόνιμο προσωπικό ζητά το Σωματείο Εργαζομένων του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό στο Ψ.Ν.Α. όπου ψυχικά ασθενής επιτέθηκε σε εργαζόμενο.

Σε ανακοίνωση του το Σωματείο αναφέρει πως «δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Θυμίζουμε ότι πριν από λίγους μήνες μετά από παρόμοιο περιστατικό σε ψυχιατρικό ξενώνα, έχασε τη ζωή του ένας νοσηλευτής. Ακόμη πολλά είναι τα ανάλογα περιστατικά μεταξύ των ασθενών στις ψυχιατρικές δομές».

Προσθέτει ότι «πριν τέσσερα χρόνια σε πυρκαγιά που έβαλε ασθενής της Ψυχιατρικής κλινικής του Ευαγγελισμού, η ίδια έχασε τη ζωή της και πολλοί ασθενείς και εργαζόμενοι κινδύνεψαν σοβαρά. Ακόμη και σήμερα σέρνονται στα δικαστήρια ως κατηγορούμενοι οι ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ της βάρδιας».

Φτάνει Πια Η Κοροϊδία – Ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζομένων του νοσοκομείου Αγρινίου

Οι κινητοποιήσεις που έλαβαν χώρα ακριβώς πριν από ένα χρόνο στη πόλη μας από διάφορες συλλογικότητες προκειμένου να διαφυλάξουν την εύρυθμη λειτουργία του νοσοκομείου Αγρινίου με προμετωπίδα την διακοπή εφημερίας της για μια μέρα της καρδιολογικής κλινικής φάνταζαν σε κάποιους υπερβολικές και ενδεχομένως υποκινούμενες για την είσπραξη δήθεν πολιτικών οφελών της τότε αντιπολίτευσης. Οι διαβεβαιώσεις που πήραμε τότε τόσο από τον διοικητή του νοσοκομείου όσο και από άλλα πολιτικά στελέχη ήταν ότι το εφημεριακό κενό της καρδιολογικής ήταν μια εξαίρεση και δεν θα επαναλαμβανόταν ποτέ πια.

Από τότε μέχρι σήμερα πολλά άλλαξαν. Απανωτές εκλογές είχαμε, τρεις υπουργοί υγείας πέρασαν το κατώφλι του υπουργείου, υποσχέσεις δόθηκαν άφθονες, ακόμη και ο πρώην πρωθυπουργός κ.Σαμαράς στην προεκλογική του ομιλία στη πόλη μας το Γενάρη υποσχέθηκε να λύσει το πρόβλημα. Όμως η εξαίρεση του τότε έγινε κανόνας του σήμερα.

Η καρδιολογική κλινική δεν εφημερεύει για περισσότερες από δεκαπέντε μέρες το μήνα και η μόνη προσπάθεια που έγινε ήταν η διαχείριση των περιστατικών σε επίπεδο νομού.

Στους Δρόμους Ενάντια Στον Ψυχιατρικό Ολοκληρωτισμό

Συντάκτης: Αφροδίτη Τζιαντζή

Μαζική πορεία ενάντια στον ψυχιατρικό ολοκληρωτισμό πραγματοποιήθηκε χθες στο Χαϊδάρι, έπειτα από κάλεσμα της κατάληψης «Παπουτσάδικο». Συμμετείχαν η «Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία», η «Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου», οργανώσεις και συλλογικότητες, θυμίζοντας τους «θανάτους που πέρασαν στα ψιλά».

Δηλαδή τον θάνατο τριών καθηλωμένων ασθενών στο ΨΝΑ στο Δαφνί στις 4 Σεπτεμβρίου από ασφυξία λόγω πυρκαγιάς στην πτέρυγα του «πρώην 7ου Τμήματος», με 19 ψυχικά πάσχοντες από τους οποίους οι 15 είναι μόνιμα δεμένοι με ιμάντες.

«Δεμένοι στα κρεβάτια τους, παλεύουν για ζωή, μικροαστέ θυμήσου, ευθύνεσαι κι εσύ», «Ούτε ψυχιατρεία, ούτε τρελοκομεία, μόνη θεραπεία η ελευθερία» και «Ηλεκτροσόκ, δεσίματα και βασανισμοί, έτσι θεραπεύει η ψυχιατρική» ήταν μερικά από τα συνθήματα που ακούστηκαν σε μια πορεία με ιδιαίτερο παλμό και μαχητικότητα, με σχεδόν 1.000 διαδηλωτές.

Νοσοκομείο Ρίου : «Αν Σου Ζητήσουν Φακελάκι, Δώσε Ένα Άδειο»

«Αν σου ζητήσουν φακελάκι, δώσε ένα άδειο». «Μην συμμετέχεις, βοήθησε ν’ απαλλαγούμε από τη διαφθορά». Έναν πρωτότυπο τρόπο έχουν βρει γιατροί του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ρίου προκειμένου να αποτρέπουν τους πολίτες που κάνουν χρήση των υπηρεσιών υγείας από το να υποχρεώνονται να δώσουν «φακελάκι».

Σε τοίχους του νοσοκομείου έχουν αναρτηθεί εύστοχα απαγορευτικά σήματα κατά του «φακελακίου» ενώ υπάρχουν και σχετικές αφίσες. Σύμφωνα με το thebest.gr της Πάτρα, από όπου και οι φωτογραφίες, οι αφίσες εντάσσονται στο πλαίσιο καμπάνιας της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας με στόχο την καταπολέμηση της διαφθοράς.

Πηγή : tvxs

ΠΕ 24/9 | 6μ.μ. | Πλατεία Δημαρχείου Χαϊδαρίου … για τους θανάτους που πέρασαν στα ψιλά…

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΑΠΟΥΤΣΑΔΙΚΟ

Την Παρασκευή 4/9/2015 οι καπνοί από τη φωτιά στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο στο Δαφνί, έφτασαν στα σπίτια όλων μας, μέσα από τις οθόνες των τηλεοράσεων και των υπολογιστών. Όλοι ρίγησαν, στενοχωρήθηκαν, τσαντίστηκαν, και μετά άλλαξαν κανάλι. Γιατί μπορούσαν. Γιατί δεν ήταν ούτε δεμένοι, ούτε κλειδωμένοι. Γιατί κανένας νόμος, καμία επιστημονική διάγνωση δεν τους ανάγκαζε να μην έχουν επιλογή. Αντίθετα, 3 άνθρωποι σκοτώθηκαν (δεν πέθαναν απλώς). Γιατί εκείνοι όχι απλώς δεν μπόρεσαν, αλλά δεν τους επιτρεπόταν να κάνουν αλλιώς. Δεμένοι στα κρεβάτια τους για μήνες, κλειδωμένοι στα δωμάτιά τους, μόνοι. Αποστερημένοι από τη θεμελιώδη για την επιβίωση συνθήκη της ατομικής τους αυτονομίας, με τη σφραγίδα του κράτους και των θεσμών του, με τη βούλα της επιστήμης και με την ηθική νομιμοποίηση της κοινωνίας. Γιατί αυτοί οι 3 ήταν «επικίνδυνοι», το είπαν άλλωστε κι οι γιατροί. Εμείς γιατροί δεν είμαστε. Αλλά αν όλο αυτό δεν είναι τρελό τότε τι είναι?