
Η κρίση του καπιταλισμού, στο στάδιο της προχωρημένης παρακμής του, διαπερνά όλους τους πόρους της κοινωνίας, καταδικάζοντας τους ανθρώπους σε μια ζωή με τρομακτικές στερήσεις σε όλα τα επίπεδα, γεμάτη από φόβους, κακοποιήσεις, διαψεύσεις, μοναξιά και δυστυχία. Μια ζωή που χάνει το νόημά της, καθώς το μοναχικό άτομο, αποξενωμένο από τον εαυτό του και τους άλλους, βουλιάζει στην καθημερινή ρουτίνα, τους συμβιβασμούς, την απουσία επαναστατικών προσδοκιών και οραμάτων.




